Hoi allemaal,

Ik hoop dat iedereen een heerlijk weekend heeft gehad. Hier is alles heel leuk en gezellig geweest. Gisteren zijn we met de kids naar een overdekte speeltuin geweest en vandaag ben ik naar het theater geweest waar ik een twee uur durende lezing van Renate Dorrestein heb bijgewoond. Dat was echt super. Ik herken veel van mezelf in Renate haar schrijfstijl, maar ook persoonlijkheid en om iemand, die je enorm bewondert, over haar werk te horen praten, blijft een bijzondere gebeurtenis.

Verder heb ik het weekend veel nagedacht over, onder andere, mijn web-log. Ik voel me al enige tijd niet meer zo comfortabel met het plaatsen van mijn stukken en zelfs het delen van wat er in mijn leven gebeurt. Ik heb al enige maanden een soort van copy-cat die ogenschijnlijk persoonlijke gebeurtenissen in mijn leven na lijkt te doen. Nu kan ik daar nog wel om lachen, en na-apen is natuurlijk een vreemdsoortig compliment, maar ik begin toch wat bezorgd te worden over mijn schrijfsels. Hoewel ik alles auteursrechtelijk beschermd heb, ben ik toch wat angstig dat ik straks mijn eigen stukken, misschien enigszins aangepast, ergens terug ga lezen. Iets wat altijd mogelijk is als je schrijfsels publiceert op een web-log.

Het is een moeilijk dilemma, dus ik heb besloten om voorlopig een rustpauze in te lassen, ook omdat mijn leven al behoorlijk druk is en het terug bezoeken van al mijn bezoekers toch dagelijks minstens een uur in beslag neemt. Vanaf morgen zit ik per week weer een aantal dagen in het buitenland en mijn overige tijd wil ik besteden aan mijn gezin, privxe9 bezigheden en natuurlijk schrijven aan mijn roman.

Tijdens deze rustpauze ga ik dus nadenken over hoe ik mijn web-log in de toekomst gestalte ga geven en waar ik dat ga doen. Ik zal een aantal van jullie zeker blijven volgen en blijven lezen, dus jullie zijn nog niet van mij af, maar zoals ik al zei, het wordt allemaal een beetje te veel. Indien dit op prijs wordt gesteld, zal ik diegene die graag verder willen lezen, op de hoogte stellen waar ik weer te lezen ben. Wil je dit, stuur mij dan even een mailtje via het mail formulier.

Het gaat jullie allemaal goed, bedankt voor al jullie reactie?s, bezoekjes en lieve woorden. Ik heb hier zeer van genoten en hoop jullie ergens in de toekomst zeker weer van stukjes te voorzien.

Voor nu tot ziens en niet vergeten?

Carpe Diem
Tasz

Ik dacht dat ik vloogdat ik zweefdemet niets anders dan hoop en dromen in mijn hoofd… Dat ik was gestorvenin de breekbare stilte temidden van het geschreeuw, half verdoofd.. verlaten door de pijneen seconde zonder ietsin het oneindige van de leegtein de bevrorenheid van het niets.. xa9 Tasz

Hoi allemaal, nou ik heb het overleefd hoor. Hoewel mijn hoofd nog vol met watten zitten, durf ik te beweren dat het ergste leed achter de rug is en dat ik jullie dus weer ga bestoken met verhalen, columns en andere onzin, te beginnen met St. Patrick’s Day.

Iedereen een heel vrolijke St. Patrick’s Day toegewenst. En zoals jullie van mij gewend zijn, hier wat achtergrond informatie met betrekking tot deze dag, die voornamelijk in Ierland en Amerika wordt gevierd.

St. Patrick’s Day, de religieuze feestdag en viering van St. Patrick’s sterfdag, wordt gevierd op 17 maart. Deze dag wordt al duizenden jaren in Ierland als een religieuze feestdag beleefd. In Amerika werd St. Patrick’s Day voor het eerst publiekelijk gevierd in Boston in 1737. In 1762 werd de eerste St. Patrick’s Day parade gehouden in New York and tegenwoordig gebruikt Ierland deze feestdag als een mogelijkheid om toerisme en tevens Ierland te promoten naar de rest van de wereld. In Dublin is het St. Patrick’s Day festival, een festiviteit met parades, concerten, openlucht theater producties en vuurwerk, altijd een enorm spektakel.

Er wordt aangenomen dat St. Patrick, wiens geboortenaam Maewyn was, geboren is in Wales in 385 na Chr.. Na als slaaf verkocht te zijn en ontsnapt, werd Patrick uiteindelijk benoemd tot 2de bisschop van Ierland. Dit was hij voor ongeveer 30 jaar. Hij stierf op 17 maart, 461 na Chr.. St Patrick is een beschermheilige in Ierland. Hij is het meest geroemd om het brengen van het Christendom naar Ierland.

Voor zover de wetenswaardigheden rondom St. Patrick’s Day. Een heel fijn weekend allemaal, enne niet vergeten om St. Patrick’s groen te dragen vandaag of omdat het avond is, een groene pyama is ook okay.

Carpe Diem
Tasz

Hoi allemaal,

Even ter informatie. Ik kom net bij de dokter vandaan en heb te horen gekregen dat ik ben getroffen door het Influenza B virus (de echte griep dus). Verschijnselen: hoge koorts (39,8 graden), pijn in spieren en gewrichten, rillerig, pijn in keel, oren, borstkast etc. Het schijnt te heersen en ik ben nu officieel genoteerd als weer een nieuw slachtoffer. Een zeer dubieuze eer als je het mij vraagt…

Kortom algehele malaise. Ik voel me zo beroerd dat ik niet weet of ik de komende dagen iets zal plaatsen. Mijn excuses, maar ik moet echt zo snel mogelijk herstellen. De arts zegt dat het 10 dagen duurt, maar ik zou na 7 weken thuiszitten, aankomende maandag eindelijk weer aan de slag gaan en aangezien we gisteren heb gehoord dat we zijn gekozen door de klant om de laatste fase in te gaan, betekent dit dat ik vanaf donderdag drie weken in het buitenland zal verblijven om, samen met de rest van het team, deze zeer belangrijke fase tot een goed einde te brengen. We werken al anderhalf jaar aan dit bid en over een paar weken krijgen we dus te horen of we het contract, waar we zo hard voor hebben gewerkt, ook zullen winnen. Des te meer reden dus om zo snel mogelijk weer beter te worden.

Mijn weekend zal zich dus volledig in rusttoestand afspelen, daarbij voel ik mij hondsberoerd, dus veel keus heb ik ook niet .

Fijn weekend allemaal.

Bye
Tasz

Korte update – Heb ik weer…

Moest vandaag plotseling naar het ziekenhuis, omdat ik het heel benauwd had. Uitslag: Door de influenza heb ik een veelvoorkomende complicatie gekregen nl. een longontsteking, mijn rechterlong. Ik heb het heel benauwd en heb nu antibiotica.

Hopelijk zal het over een paar dagen beter gaan.

Bedankt voor al jullie reactie’s.

Liefs
Tasz

Het water stroomt in schokjes over zijn voeten. In zijn schoenen. Hij merkt het niet. Zijn blik reikt verder dan het bestaan. Verdronken in de woorden, verdronken in haar brief. Verdronken in het toen.

Mijn liefste lief,

Emma

Een rilling glijdt over zijn rug. Haar woorden hadden hem altijd beroerd en zelfs nu, starend naar het grijze papier, voelt hij het weer. Haar woorden, zijn muziek. Haar gedachtes van lang geleden, langer dan hij zich zijn leven kon voorstellen, of in elk geval zijn leven met haar. Fragmenten in de tijd, fado, beslagen met een onbestemd gevoel van nostalgie en droefheid. Het verlies dat hij niet kan bevatten. Het waarom dat blijft rondspoken in zijn hoofd.

Het papier voelt teer in zijn handen. De neiging om het papier te verfrommelen tot een nietszeggend geheel, een valse noot, onderdrukt hij. Zo is het namelijk niet geweest, zo is het zoals hij het zich wil herinneren, zodat het minder pijnlijk is, maar niet vandaag. Vandaag is hij sterker, sterk genoeg om in de spiegel van zijn geweten te kijken.

Een rode, groeiende ballon groeit in zijn buik als hij de scheuren in het glas weer door zijn ziel voelt snijden. Hij wendt zijn blik af. Bang om te leven, Bang om te kijken, bang om te luisteren. Maar bovenal bang om te veranderen en zijn verleden te zien verkruimelen tot een hoopje stof. Stof dat daarna weg zou waaien, net als de as die zij nu is. Van het begin tot het einde.
?Want stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren?, breekbaar verlaten de woorden zijn trillende lippen. Trillende klanken, bijna onhoorbaar. Stof in de wind. Zijn geest had zijn lichaam verlaten en was op reis gegaan, want in de verte lag de horizon en daar was alles anders. Daar zag hij hen weer dansen. Samen, dansend op muziek, hun lied van verlangen. De dans van de eeuwigheid. Haar muziek had zijn woorden gevormd, zijn woorden haar muziek.

Het schreeuwende geluid van de meeuw die over de schuimkoppen van het water scheert, doet hem een ogenblik terugkeren. Een kras in de plaat. Zijn herinneringen gescheurd. Nooit zouden zij weer samen zijn. Nooit zouden zij zich laten beschermen door daken van takken en hemels groen. Nooit meer samensmelten om vervolgens te baden in de oceaan van hun passie. De plaat was nu beschadigd en uiteindelijk zou de muziek verstommen en de woorden verbleken. Zijn muziek bevroren, haar pen van inkt ontnomen?

En ondertussen dwarrelden de zomerse klanken maar door, steeds verder over de zee, weg van hem en zijn verlorenheid in de tijd. Vergaan in de herinnering van een zomerse dans in vrijheid. Een vrijheid waarin hun muziek steeg tot ongekende hoogtes, dansend als een adelaar op de luchtstromen, zonder angst en zonder gevaar. Een dans waarin geluk een constante factor in een instabiel geheel was. Zinnenstrelende woorden en meeslepende tonen van welbehagen en achtergelaten dromen. En hij danste mee. Klanken die hen opnamen in een omhelzing van muziek, geluiden zo hard dat het vibrerend door hun lichamen schoot. Een moment in de tijd om nooit meer terug te keren. Nu slechts een wrang pantomime spel, een beeld zonder geluid. Als hij omkijkt, ziet hij haar silhouet verdwijnen achter de duinen. Donkere wolken klampen zich samen boven haar hoofd.

Met zijn kin op zijn borst kijkt hij weer naar het papier in zijn hand en verfrommeld het dan tot een gekreukelde bal. Hij hoeft niets meer te onderdrukken. De spiegel is gebroken en in de scherven is niets meer te zien. De expressie verdwenen, haar stem slechts een echo op de klanken van het verleden. Langzaam laat hij haar verstilde pen in het water glijden. Er zouden geen nieuwe woorden meer komen, de dialoog was verstomd, de monoloog zinloos en leeg. Wat rest, een schreeuwende stilte, witte pagina?s in zijn boek, voor altijd leeg, om nooit meer beschreven te worden. Een laatste dodendans, ver voorbij de horizon. Even slaat hij zijn ogen op, een seconde hangend tussen sterfelijkheid en eeuwigdurende rust. Dan laat hij zich dan naar voren vallen. Hij geeft zich over en vraagt absolutie aan zijn God. Omarmt door het zoute water vermengen zijn tranen zich met het lied van de zee. Dan is het voorbij?

xa9 Tasz

Gisteren is mijn jongste zoon 5 jaar geworden. Omdat hij en zijn grote broer zondag in het theater moesten optreden, met de rest van de school, hadden alle leerlingen maandag een vrije dag en konden we dus iets speciaals van Angelo?s verjaardag maken. De voorstelling op zondag was echt geweldig. Mijn oudste zoon danst al een paar jaar en stond swingend op het toneel. In september zal hij, hopelijk, worden toegelaten op het Nederlands Kinder Theater, waarna hij elke week 2 uur dans, 2 uur zang en 2 uur toneel heeft. Tot die tijd gaat hij elke week naar de dansschool en het resultaat mocht er afgelopen zondag zijn. Vol zelfvertrouwen stond hij, als enige jongen, met een aantal andere danseresjes op het toneel, zijn streetdance kunsten prijs te geven. Het was echt geweldig. Ook de jongste telg van ons gezin, moest dansen en zingen en had al het plezier van de wereld. Hem ik vorige week op de dansschool ingeschreven en hij staat al te trappelen om te beginnen.

~Luciano in het theater~

En toen werd het dus maandag 6 maart 2006. De verjaardag van de jongste telg. Zingend zongen we bij het ontbijt Lang zal Angelo leven en Happy Birthday en toen was het natuurlijk tijd voor de kado?s. Hij kreeg een Sesamstraat computer spel van Luciano en van Edmondo en mij kreeg hij een V-Tech computer. Het cadeau was in 2005 speelgoed van het jaar en kan als een soort gameboy worden gebruikt met afzonderlijke spellen, maar ook als een soort van Playstation worden aangesloten op de televisie. Succes verzekerd en glundert genoot de nu al 5-jarige grote knul van alle aandacht, cadeau?s, zang en slingers.

?s Middags had Edmondo vrij genomen en zijn we naar Ballorig in Zaandam getogen. Aangezien er praktisch geen andere mensen waren, hebben we gezellig samen op de trampoline gesprongen (ik natuurlijk heel voorzichtig i.v.m. mijn arm) en hebben we de andere speeltoestellen uitgeprobeerd. Aan het eind van de avond zijn we met het hele gezin naar het Griekse restaurant in onze woonplaats gereden en om 20.15 uur werden de oogleden van de jarige Job wel heel zwaar en zijn we weer teruggereden naar huis, waar we hem in zijn nieuwe bed hebben gelegd. Het was een heerlijke dag geweest.

Ook ik ben moe. Na een extreem drukke week, met verbouwingen, behangen, opnieuw inrichten van kinderslaapkamer plus de kamer van de aupair, theaterbezoek, ophalen & inwerken van de nieuwe aupair en een kleuter verjaardag, kan ik nu eindelijk even uitpuffen. Het is allemaal prachtig geworden en leuk en verrassend geweest, maar nu ben ik moe en ga ik rusten.

~De nieuw ingerichte en behangen kamer van de au-pair~~De nieuw ingerichte kinderslaapkamer~

Allemaal een fijne dag en tot log.

Carpe Diem
Tasz

Soms kijk ik uit het raam en zie ik niets. De wereld is verlaten en zelfs de bomen zijn zonder bezieling. Ik dacht dat het anders zou zijn. Voller, beter. Alles zou beter zijn met een kind, tenminste dat is wat ik mezelf heb wijsgemaakt al die jaren. Onder invloed van moeder natuurlijk. Ze haatte mijn vrijgezelle status. Een oude vrijster noemde ze mij. Het is maar goed dat ze dit niet meer hoeft mee te maken. Haar gekke dochter. Ze zou me vast hebben aangegeven bij de politie. Zou een nare situatie zijn geweest, dan had ik haar ook moeten vermoorden?

Alles is zo zeer veranderd. Niets is hetzelfde gebleven. Ik denk vaak aan het waarom van wat er is gebeurd. Ook denk ik vaak aan de toekomst. Wat als jij erachter komt? Wat als iemand anders erachter komt? Daarom schrijf ik deze woorden. Zodat je later weet wat er gebeurd is, waarom het mij is overkomen en met mij, jou?

Mijn ogen voelen zwaar. Te veel vragen en zo weinig antwoorden.
?Ik moet gewoon doorlezen, dan komen de antwoorden vanzelf.? Maar ergens kan ik mijn eigen woorden niet echt geloven. Een knagend gevoel in mijn buik laat mij weten dat er weinig zekerheden te verwachten zijn als ik alle dagboeken van mijn moeder heb doorgeworsteld. De kleur rood vult mijn hoofd. Pure angst. Ergens wil ik niets liever dan het bijltje er bij neer te gooien, maar het is onmogelijk, nu dan tenminste. Om nu te stoppen met lezen zou bijna hetzelfde zijn als stoppen met ademhalen. De angst beneemt me de adem, maar de vragen doen me bijna verstikken. Met de angst voor het onbekende kan ik leven, met de onduidelijkheid niet.

?Eerst maar even iets drinken, dat zou mam ook een prima idee hebben gevonden.? De afstand van de bank naar de keuken is slechts een paar minuten, maar voor mijn gevoel duurt het veel langer. Lood in mijn schoenen. Een zwaar hart. Dat en de verontrustende woorden van mijn moeder. Een totaal andere moeder dan ik mij kan herinneren. Ze was normaal gesproken heel gesloten en sprak nauwelijks over haar jeugd, mijn oma en de periode voor mijn geboorte. En dan nu haar dagboeken. Een ware opgave. Verrassende uitdagingen, die waren wel weer typisch voor mijn moeder. Ze was altijd een vrouw van extremen geweest, gesloten, maar zeer onvoorspelbaar.

Terwijl ik een glas cola inschenk moet ik heimelijk lachen. Een plotselinge treinreis naar Parijs staat me plotseling weer helder voor de geest. Ik was dertien en eigenlijk had ik gewoon naar school gemoeten, maar mijn moeder vond een bezoek aan het Louvre een betere besteding van mijn tijd. Donkere wolken boven een adembenemend Louvre. Ik herinner me nog helder hoe ik met een rood hoofd naast mijn moeder had gestaan, toen ze haar visie op onderwijs aan mijn leraar had proberen uit te leggen. Verontwaardigd had ze mij bij de hand mee naar huis genomen toen bleek dat mijn leraar niet voor rede vatbaar was. Ik had op school moeten zitten in plaats van in Parijs. Ik had me destijds kapot geschaamd, nu moet ik er om lachen. Mijn eigenwijze moeder?, mijn geheimzinnige moeder? Ik sla de cola achterover en besluit een glas witte wijn in te schenken en mee terug te nemen naar de woonkamer. Cola is lekker, maar om verder te lezen heb ik iets sterkers nodig?

(Fragment uit ‘God heeft een stem’)

xa9 Tasz ? 5 maart 2006

In de tuin geurt alles naar zoetigheid. Een zachte, indringende geur. Suikerspinnen met coca-cola. Ik hou van suikerspinnen, altijd al gedaan. Heerlijk die donzige draden die smelten op je tong en veranderen in een suikerachtige zoetheid. Coca-cola drink ik ook nog steeds, weliswaar de light versie, maar toch? En nu sta ik in deze tuin. Een tuin met grote bomen, treurwilgen met buigende takken, wuivend in de wind en bloemen die in vol ornaat pronken met hun zomerse kleuren en daarbij hun suikerspinachtige geuren verspreiden. Een prachtige tuin, een tuin vol dromen.

Mijn droom is onvindbaar en schaduwen beginnen zich te verspreiden over de tuin. De zoete geur die ik eerst nog verbond met de herinnering aan heerlijke suikerspinnen, begint me nu te irriteren. Hoofdpijn komt opzetten en wrijvend over mijn slapen, drukkend op mijn wenkbrauwen, kijk ik om me heen. Waarom zie ik het toch niet?

?Tringggg?, tringgggg?.? Bijna laat ik het boek uit mijn handen vallen als ik naar mijn mobiele telefoon reik.
?Met Eva.? Afwachtend wacht ik op antwoord.
?Hoi Eva, met Sylvia.? Het is mijn beste vriendin.
?Vroeg me af hoe het me je gaat.? Terwijl ik het dagboek voorzichtig opzij leg, klem ik de telefoon tussen mijn oor en schouder.
?Het gaat wel. Ben in de Bunker? ? Eva had sinds haar kindertijd het huis van haar moeder de Bunker genoemd. Toen Sylvia haar vroeg waarom, had ze geantwoord dat het net zo ondoordringbaar was als een bunker. Er kwam nooit iemand binnen en Eva mocht er bijna nooit uit.
?Gezellig. Heb je niets beters te doen??
?Ben de dagboeken van mijn moeder aan het lezen. Het is vreemd, net of ze totaal iemand anders is. Alsof ze niets zeker wist??
?Ga je nog lang daar blijven?? Ik kan de bezorgdheid in haar stem horen.
?Ik moet alles nog uitzoeken, kijken wat er weg kan, nadenken wat ik met het huis en haar spullen wil doen. Ik blijf in elk geval nog de komende twee weken. Waarom kom je volgend weekend niet langs?? De stilte aan de andere kant van de lijn is nadrukkelijk aanwezig, maar misschien verbeeld ik me dat wel.
?Ik weet het niet hoor. Wat gaan we dan doen? Een seance of zo?? Even hoor ik haar zenuwachtig giechelen. Syl is nooit sterk geweest in emoties. Daarbij was er het incident vlak na de begrafenis geweest. Sylvia had boven in de badkamer iets gezien. Ze was doodsbang geweest.
?Ik denk er wel even over na, okay? Bel je morgen. Doe je voorzichtig?? Net zo plotseling als het gesprek was begonnen, was ze ook alweer bijna voorbij.
?Okay, doe ik. Spreek je morgen.?
?Doei.? Als de lijn wordt verbroken blijf ik even onbewegelijk zitten. Ik denk aan de woorden die ik net, voor het telefoongesprek, heb gelezen. Mijn moeder schreef graag in metaforen. Prachtige beelden. Een totaal andere vrouw. Stap voor stap trok ze mij in haar wereld, een wereld die ik nooit had gekend. Dan voel ik een koude wind langs mijn blote voeten trekken. Een rilling trekt door mijn lichaam. Met een ruk draai ik me om. Ik zou gezworen hebben dat er iemand achter me had gestaan, mijn wang had beroerd. Net als mijn moeder ooit had gedaan.
?Nonsens. Overdosis Sylvia.? Mijn zelfspot maakt me aan het lachen. Als ik opsta en naar het dagboek reik zie ik hoe de staande lamp aan en uit flikkert. Roerloos blijf ik staan. Dan voel ik een windvlaag door mijn haren gaan. Een zachte aanraking. Even sluit ik mijn ogen, om ze direct daarna weer open te doen. Mijn bloed wordt met een enorme kracht door mijn lichaam gepompt. Mijn oren suizen en mijn hart laat mijn borstkast krampachtig op en neer bewegen. Het doet bijna pijn. Mijn ogen glijden over het dagboek. Het ligt open op de bank. Dan ruik ik de zoete geur van suikerspinnen. Suikerachtige zoetheid en coca-cola. Ik kan het mijn moeder bijna horen zeggen. Ik blijf naar het dagboek staren. Daar draait het tenslotte om, ik en het dagboek, het dagboek en mijn moeder, ik en mijn moeder?

(Fragment uit: ‘God heeft een stem’)

xa9 Tasz ? 3 maart 2006

Zacht dwarrelt de sneeuw op de daken neer. De lente lijkt zo ver weg en dat terwijl ze nog niet eens meters van ons verwijderd is. Maart roert zijn staart, en april doet wat hij wil, denk ik er snel achteraan. Het witte landschap staart mij spottend aan. De onbeschaamdheid van het gebeuren spreekt mij aan. Natuur behoort onbeschaamd te zijn, niet voorzichtig, niet vragend, maar gedurfd en krachtig. De mooiste beelden zijn die van natuurrampen, rampen die vaak ontstaan vanwege de onbeschaamdheid van de mens. Ontbossing resulteert in modderstromen en het negeren van waarschuwingen zorgt voor 1400 doden in New Orleans. De natuur laat zich niet aan banden leggen en afspraken slaat ze in de wind. Liefst met windkracht 10.

Vandaag is het weer rustig. Witte sneeuw, kalmerende bewegingen van de Goden hoog in de hemelen. Donderende goden. En wij zijn de kleine poppetjes op het schaakbord. Langzaam worden we voortbewogen, geduwd of getrokken. Elke actie leidt tot een nieuw actie, niets gebeurd zomaar. Analytisch probeer ik beslissingen te nemen, afgeleidt door storm, wind en regen. Niets van dat alles kan mij weerhouden. Ik heb besloten en speel mijn eigen spel. Schaken voor dummie?s. Levenswijzer. Een vage glimlach speelt om mijn mond. Het kan worden aangenomen als arrogantie, maar dat is het niet. Het is berusting. Weten dat er geen overeenkomsten met geweld zijn te maken, niet met terroristen, maar ook niet met de elementen van de natuur. De wind buldert van het lachen om ons streven. De aarde schuddebuikt van zoveel arrogantie. De zeexebn rollen hun golven nog maar eens een keer om en stevenen net zo hard op de kust af en de vulkanen stoken het vuur nog een keertje stevig op. In de natuur liggen geen wraakactie?s, er is geen waarom of hoezo, geen schuld of onschuld. Tijdens natuurgeweld is iedereen gelijk. En vandaag leven wij dus in een witte wereld met kilometers lange files. Vanuit mijn slaapkamer kijk ik op de witte daken van de huizen in mijn straat. Het is rustig. Geen geweld vandaag, alleen maar kleine ongemakjes door het witte geraas.

En zachtjes blijven de witte vlokken dwarrelen. De lente is immers nog ver weg?

xa9 Tasz ? 2 maart 2006

Bijna laat ik het boek uit mijn handen vallen. Hoe ik ook probeer ik kan mijn handen niet stilhouden. Altijd was deze kast verboden terrein geweest en zelfs nu, zelfs nu ik weet dat ik alle recht heb om deze kast met zijn geheimen te doorzoeken, zelfs nu vind ik het moeilijk. Er liggen vele boeken in de kast, dagboeken. Genummerd. Ik wist dat mijn moeder ze bijhield, maar ze hield ze angstvallig verborgen en droeg de sleutel van de kast altijd bij zich. En nu hou ik dus dagboek nummer xe9xe9n in mijn handen. Voorzichtig sla ik het boek open. Mijn vingers hebben moeite om de eerste bladzijde om te slaan. Ze trillen te erg. Als het eindelijk lukt leg ik het dagboek open op mijn schoot en begin de eerste regels te lezen.

Lieve Eva,

Mam

De woorden dringen langzaam tot mij door. Ze heeft de dagboeken voor mij geschreven. Een kast vol met boeken, volgeschreven, voor mij. Even hou ik mijn adem in. Mijn moeder was altijd erg gesloten geweest. Nooit had ze iets willen vertellen over haar familie, mijn vader. Niets van dat alles. Volgens haar waren haar ouders overleden en had ze geen broers of zussen. Haar vader had geen verantwoordelijkheid voor de zwangerschap willen nemen en daar had ze het bij gelaten. Haar moeder was altijd een trotse vrouw geweest. Iemand die onafhankelijk haar leven wilde leiden. Met prikkende voeten sta ik op en loop naar de bank. Ik ga in de rechterhoek zitten. De plek waar mijn moeder altijd zat. Het lijkt me niet meer dan toepasselijk dat ik haar woorden lees op de plek waar ze deze grotendeels had geschreven. Terwijl ik diep inadem sla ik de volgende bladzijde om en begin te lezen.

Er zijn geheimen die ik nooit met iemand zal delen. Dingen die mensen nooit zullen begrijpen. Stemmen die niemand kan horen, behalve ik. Ik ben alleen en alleen draag ik mijn last. Leugens dwarrelen om mij heen. Zoveel mensen, zoveel leugens. Ik probeer niet te luisteren, wil niet gecorrumpeerd worden. Nu niet, toen niet, nooit meer. Maar mijn lot besliste anders, zoals het altijd anders heeft gereageerd dan ik wilde, maar toen ik jou zag wist ik dat ik moest handelen. Snel, vliegensvlug.
?Ga met de wind mijn kind?, en in de verte zie ik de bomen verschijnen. Ze lijken naar mij te wuiven. Zachtjes in de wind en ik voel mijn ogen zwaarder worden, steeds meer en meer, steeds donkerder, duister omwikkeld mij in een deken van fluweel. En ik laat mij omhullen, want ik ben moe. Moe van het vechten tegen onbegrip.

Sommige geheimen zal ik nooit met iemand kunnen delen en dat maakt mij verdrietig. Waarom weet ik niet goed en waarschijnlijk zal dit altijd versluierd voor mij blijven, maar dit gevoel van eenzaamheid is onverdraagzaam. Ik wil niet langer alleen zijn en toch is dit mijn lot. Nu en in de toekomst. De eenzame zonderling met duizenden onvertelde verhalen in haar hoofd. Ze dwarrelen daar in het rond, net als de sneeuwvlokken nu in de lucht dwarrelen. Was ik maar xe9xe9n van hen, dan was ik niet alleen en zou ik smelten in een witte deken van tranen.

Als ik opkijk is het schemerig in de kamer. Met mijn vinger tussen de bladzijden sta ik op. Een koude windvlaag glijdt langs mijn wang. Een kus van een dode.
?Doe niet zo stom.? Mijn woorden klinken vreemd in de lege kamer, maar ik heb wel gelijk. Ik moet niet zo stom doen. Het is niet meer dan normaal dat ik me niet op mijn gemak voel, alleen in het huis van mijn moeder. Mijn dode moeder. Terwijl ik de staande lamp aandoe, bekruipt mij het gevoel dat ik niet alleen ben. De aanwezigheid van mijn moeder is bijna voelbaar. Smelten in een witte deken van tranen. Woorden die mijn moeder heeft geschreven. Bijna ondenkbaar, maar toch waar. Mijn moeder de dichter, mijn eenzame moeder. De eenzame zonderling met duizenden onvertelde verhalen in haar hoofd. Ik weet niet of ik dit verhaal wel zo graag wil lezen, maar als ik weer ga zitten weet ik dat ik geen keuze heb. Het is voor mij geschreven en wacht al jaren om gelezen te worden. Nu geen gezeur. Met hernieuwde kracht sla ik het boek weer open en lees verder. Ik kan niet anders…

(Fragment uit: ?God heeft een stem?)

xa9 Tasz ? 1 maart 2006